Kuyutorman.com

Nasıl yazayım ben bu yazıyı? Yaklaşık bir senenin ardından attığım ilk mesaj bu mu olacaktı? Böyle bir haber mi aldıracaktın bize be oğlum? Ardından gözyaşı mı döktürecektin?

20 yaşındaydı daha. Hayatının baharına henüz girmişti. Önünde nice planları, hayalleri vardı. Memnun olmadığı Eskişehir'den ayrılıp, yeni bir şehre geçecekti. Dergi çıkaracaktı, kadro kuruyordu. Nice planı vardı yalnızca ilgisini ve zamanını bekleyen Kuyutorman ile ilgili.

2003 müydü neydi. yuzuklerinefendisi.com.tr de onenumberjames isimli bir zat dolaşırdı. Daha 13-14 yaşlarındaydı, level4'tü ve Kuyutormanın Gücü Klanı'na katılmak istiyordu. Ben de 15-16 yaşlarındaydım. Gel dedim, katıl aramıza. Gel zaman, git zaman; baktık çocuk sağlam çıktı. O zamanların divan kuruluna bile girdi. Kuyutorman'ın da herhangi bir şeyi yapan en genç üyesine Oscar verilse, Onur raflarını döşerdi. Klanda zamanında hatta bir kız meselesi olmuştu Onur'un, "çay bahçesine çevirdin lan burayı" diyordum kendisine. Lafın üstünden 6 sene geçmiştir ama 60 sene geçse bile hatırlardık "çay bahçesini". Ben yine hatırlarım ya sen?

İki Kule'nin repliklerini okurduk MSN'de. "105 atlı" vardı orada...

Hatta güzel bir tesadüf olmuştu, Altınoluk'ta tatildeyken dönemin vekilharcı İpucu (Ahmet Meriç Çavuşoğlu), Onur'un kuzeni Burak ve ben buluşmuştuk. Yıllar geçti, aramızın açıldığı da oldu; siteden ayrıldı döndüğünde biraz ergenlik yapıp bir ara dark elf olmuş, asilik yapıyordu.

Bilen bilir, benim oğlumdu o Orta Dünya'da. Varisimdi. Kuyutorman Prensi'ydi. Elftin sen be oğlum? 1000lerce yıl yaşayacaktın be çocuk? Ya da siktiret 1000 yılı, bir 50ni, 60ını göreydin?

Galëar Anárion...

O çocukluktan sıyrılıp, yalnızca Yüzüklerin Efendisi okuyup gaza gelen bir güruh olmaktan topluluk olarak yavaş yavaş çıktık, o da türlü çeşit fantastik kurgu öyküleri okumaya başladı ve bir dönem sonunda ve karizmatik bir isim seçti kendine. Kuyutorman'da yıllar boyu unutulmayacak isim. Siteye en büyük katkısı Bihter ablayı, Arién'i siteye getirmekti, Kuyutormanlı yapmaktı belki de.

O Onur ki, geçen sene Kuyutorman'da vekilharç ve ardından hükümdar oldu. Hala kırmızı kırmızı anasayfada geçiyor ismi; ama artık Kuyutorman'a gelir mi ki o gittiği yerden? Böyle habersiz, danışmaksız, destursuz gitmek var mıydı aramızdan? Bunu yapanları birlikte az kötüleyip lanetlemedik mi ey kadim dost?

Genceciktin sen daha... Dostumdun, sırtımı yaslayabileceğim bir insandın.
İsyan mı edeyim dünyaya, sana mı kızayım; hangisi işe yarar ki be Onur. Bu dediklerimi duymazsan bir gün yanına geldiğimde bizzat kendim ileteceğim sana mesajı...

------------------

Kuyutorman Hükümdarı ve Vekilharcı Galëar Anárion, hepimizin tanıdığı Hakan Onur, Kastamonu'da geçirdiği bir trafik kazası sonrası kaldırıldığı hastanede yaşamını yitirmiştir. Hepimizin ve bugün aramızda bulunmayan tüm eski Kuyutormanlılar'ın başı sağolsun. Kendisine rahmet, ailesine ve yakınlarına başsağlığı diliyorum. Aynı araçta bulunan ve kazayı atlatan kuzeni Mehmet'e de geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum.

Çok erken...

Işıklar içinde uyu...

Tüm Kuyutorman'ın, ismini bilenlerin üzüntü içinde olduğunu biliyorum. Elimden gelse; yaşamın sonrasını bilsem Kuyutormanlı'larla tekrar buluşacağını söylerdim. Onur'un ailesine başsağlığı diliyorum. Burada yaşamını bizlerle paylaşan, müzikleri paylaşan güzel insana huzur diliyorum. Onur içinde git Kuyutorman vekilharcı

Kuyutormana boyle kotu bir haberden dolayi donmek beni derinden uzuyor. Uzun zaman onceydi beraber savaslara cikiyor baskinlar yapiyorduk vede yan yana savasiyor ayni saflarda naralar atiyorduk, beraberdik. Belki dostluklarimizin ustu diger seylerle ortulmustu bir birimizi az cok unutmustuk ama ne olursa olsun biz kuyutorman ailesi idik. Oysaki hic birinizi canli gormedim ama kalbimde hepinizin yeri ayri. O yerlerden biri Onur icindi vede sonsuza kadar kalbimde olacak. Allah rahmet eylesin. Topragin bol olsun Onur.

Sinan Teber

Uzun bir aradan sonra tekrar burada yazıyorum, beni tekrar buraya getiren olayın böyle anlaşılamaz olmaması gerekirdi.

Bana bu ismi, Séregrúnya ismini Onur verdi. Ben burada en keyifli zamanımdan en kötü zamanıma her zaman yanımda Onur'u gördüm. Hayatta asla istikametini değiştirmeyen insanlar vardır, Onur asla onlardan birisi olmadı, o her zaman benim gibiydi, yanlış olduğunu anladığında vazgeçti, doğru olanı doğru olduğu ölçüde savundu.

Ölümü yaşamaktan çok anlamak zor belki de. Onun ölümünü yaşıyoruz ama anlayamıyoruz işte ve bu konuda yapabilecek hiçbir şeyimiz yok. Yıllara varan dostluğumuzda ilk defa Onur beni bir ikilemde bıraktı, beklemediğim bir tepkide bulundu. Kontrol onda olmadığı zamanlarda bile her zaman onun istediği gibi olurdu oysa ki.

Buradan ilk ayrıldığımızda herşeyi yapabileceğimize inanıyorduk, kendi zekamızdan başımız dönmüştü. Aslı olan fakat bizim fark edemediğimiz o kadar çok şey vardı ki, farkına varmamız da bu kadar zaman aldı işte. Geri döndük, sonra yollarımız ayrıldı, ben kalamadım, o kendisini daha fazla geliştirdi.

En son konuştuğumuzda Onur gerçek bir birey olmuştu artık, eskiden kendisinde varolan tüm zaafları, kompleksleri yenmiş, özgüvenini çelikleştirmiş ve hayatın arkasında durup dalga geçmek yerine onu küçümsemeden elinden geleni yapıp denemiş ve başarılı/başarısız olmuş birinin rahatlığıyla durmak için yanıp tutuşan birisi olmuştu. Onda o hali gördüğümde hayran kalmış, eskiden olduğum Onur'u, kendimi özlemiştim.

Huzur içinde uyu Onur, hiç merak etme hiç korkma, sen buradan geçtin.

Son bir kez daha, Séregrúnya ve Súlgál adına,

§

"Blog çılgınlığına kapılmış sıradan bir vatandaşım. Hayatta henüz önemli bir başarım yok."

Erken.. yanlış.. umulmadık... Hangi biri uygun kaçar ki şimdi? Şu an yakınlarda değilsin, önemli olan bu!

Kimisi için en yakın arkadaş, diğerleri için resmiyeti elden düşürülmeyen bir yetkili, bazıları için ise belki sadece bir nickten ibaretsin. Ancak bu gece için; sen kanımızdan bir parçasın Onur... Hatta artık Kuyutormanın toprağından, özünden bir parça!

Rahatın ve affedilmen için tek bir kez dua edeceğim değerli dostum. Çünkü daha fazlası ağlayarak ruhunu kirletmekten farklı olmaz...

Gençliği sonsuzluğa tercih eden kardeşimiz.. gözün arkada kalmasın sakın; anıların unutulmayacaktır!

Kelimeler çok kıfayetsiz çok anlamsız kalıyor. Daha yaşayacağı çok şey varken böyle olması hepimizi çok üzdü. Güzeldin be çocuk güzeldi yüreğin... Rabbim huzur versin sana...Allah ailesine sabır versin biz bu kadar üzülürken ailesini düşünemiyorum...

Kardeşim benim, daha görüşecektik, ya daha geçen hafta ben, Onur (Karakişi), Emrecan, Elif andık seni, daha çok gülecektin sen.

Onur, bana hayatta keşkelerin yerinin olmaması gerektiğini anlattın. Çünkü bazı keşkelerden geri dönülmüyor.


Allah rahmet eylesin. Başımız sağolsun. Allah bize ve ailesine sabır versin.

Erkenden solup giden bir çiçek misali... Buna mukadderat mı deniyor dostlarım? Diyecek, yazacak fazla birşey bulamıyorum. Keder, ne yazık ki yine bu diyarlarda dolaşıyor.

Allah rahmet eylesin. Başımız sağolsun dostlarım. Ailesine sabırlar diliyorum...

Oysa bizim dunyamizda arabalara, ucaklara, trenlere, bunlarin trafigine ve kazalarina yer yoktu...
Bizim dunyamizda hayatimiz bir pedalin ucuna ve duygusuz bir mekanizmaya bagli degildi.

Biz ya karanligin kiliciyla meydanda can verecek ya da sinsi bir okla vurulup dusecektik. Baska turlu bir olum bilemezdik bu ormanda.

Elveda Galear, elveda Onur, elveda degerli insan...

Hepimizin basi sagolsun arkadaslar, ailesine ve yakinlarina sabirlar diliyorum...

Her ölüm erken ölümdür, bilirim.
Her ayrılık acıdır, bilirim.

Sana yakışmadı Onur, bu ayrılık. Bu ölüm sana hiç yakışmadı Onur. Benim odamda sabahlayarak hikayelerini, Tolkien'i, kuyutormanı, sevdanı, okulunu, dertlerini dinlerken şimdi 'keşke'leri yaşatıyorsun bana.

Keşke, seni bu kadar severken sana bir gün dahi olsa, bir çay içerken, sokaklarda iş çkışı benimle boş boş gezerken, herhangi bir sohbetin herhangi bir anında seni seviyorum, Onur diyebilseydim. Keşke, geleceğe dair planlarını yaparken 'Deniz abi, sence dergiyi çıkartabilir miyiz' dediğinde 'bir gün bile geciktirme, hemen şimdi, şu an çalışmaya başlayalım' diyebilseydim.

Koluna dövme yaptırmıştın, bana gösterdiğinde 'yarım kaldı, abi tamamlatacağım sonra' demiştin. Kolunda ki dövme bile yarım kaldı Onur. Yakıştı mı? Yakıştı mı, arkanda bir ton anı, hayali bize yükleyerek şimdi oralaradan bir yerde bize bakmak?

Lanet, sıkıntılı günlerimde senin telefonunu aradığımda 'Abi bir duş alıp hemen geliyorum, Yoyo önüne' dediğinde ne kadar önemli olduğunu sana söyleyememişim ya dedim ya keşkeleri bıraktın yüreğimde.

Kardeşim, annemin selamı var sana, diyor ki, 'Onur cennette, oğlum.'

Bir oyun ile, bir roman ile, bir hikaye ile başlamıştık biz yola şimdi geriye dönüp baktığımda aşk hikayelerini anımsıyorum, endişelerini anımsıyorum, oyun değildi bizim hikayemiz, gerçekliğin ta kendisini yaşadık.

Hani, Eskişehir'de seninle sıkça gittiğimiz cafe vardı ya, sana dememiştim ama Emre Eskişehir'e geldiğinde onunla da o cafeye gitmiştik. Nedeni yoktu, ayaklarım oraya götürmüştü bizi, sen alışkanlığım olmuştun.

Beni bu kadar ağlatma hakkını sana verdiğimi, seni bu kadar sevdiğimi bana göstermen için böyle mi gitmen gerekiyordu Onur?

Daha sevmelerin, sevişmelerin, kavgaların, ayrılıkların, hüzünlerin hiç olmadı ki senin?
Acelen neydi Onur?

Neden kurtaramadılar seni?

Daha Che dövmesi yaptıracaktık ya bana, hani?
Neden?

Biliyorum, oralardan bir yerlerden bakıyorsun bizlere.
Ben her gün buralarda olacağım Onur, burada herhangi bir ağaç altında ya oturuyor olacağım seni düşünerek ya da Eskişehir'de Yoyo önünde bir sigara içiyor olacağım, hafta sonları.

Işık için uyu, seni çok seviyormuşum Onur, bunu sana söyleyememişim beni affet ne olur.

Hala bir şeyler yazasım gelmiyor... Hala kötü, kara bir rüyanın içindeymişiz gibi hissediyorum.

Birlikte yazacağımız daha çok hikaye vardı be Onur... Ama bizi terkettiğine inanmıyorum, inanmayı reddediyorum. Sen her zaman Kuyutormanlı Galear, Orta Dünyadaki yeğenim, ve ONUR olarak tam da burada kalacaksın...

Kelimelerin pek te bir şey ifade etmediği anlardan birisini yaşıyorum şu an. Çok ama çok erken bir veda bu, herkese sabırlar ve başsağlığı diliyorum. Mekanın cennet olur inşallah..